Gazi ,çiftliğinde dolaşıp hava alırken oldukça yaşlı bir kadına rastladı. Atatürk attan inerek bu ihtiyar kadının yanına sokuldu. - Merhaba nine... Kadın Ata’nın yüzüne bakarak hafif bir sesle; - Merhaba dedi. - Nereden gelip nereye gidiyorsun ? Kadın söyle bir duralayıp; -Neden sordun ki , dedi. Buraların sahibi misin ? Yoksa bekçisi mi ? Paşa gülümsedi. - Ne sahibiyim ne de bekçisiyim nine. Bu topraklar Türk Milletinin malıdır. Buranın bekçisi de Türk Milletinin kendisidir. Şimdi nereden gelip nereye gittiğini söyleyecek misin ? Kadın başını salladı. -Tabii söyleyeceğim, ben Sincan’ın köylerindenim bey, otun güç bittiği, atın geç yetiştiği, kavruk köylerinden birindeyim. Bizim muhtar bana bilet aldı trene bindirdi, kodum Angara’ya geldim. -Muhtar niçin Ankara’ya gönderdi seni? -Gazi Paşamızı görmem için . Başını pek ağrıttım da.. Benim iki oğlum gâvur harbinde şehir düştü. Memleketi gâvurdan gurtaran kişiyi bir kez görmeden ölmeyeyim diye hep dua ettim, durdum. Rüyalarıma girdi Gazi Paşa. Ben de gün demeyip mıhtara anlatınca, o da bana bilet aliverip saldı Angaraya, giceleyin geldimdi. Yolu neyi de bilemediğimden işte ağsamdan belli kendimi ordan oraya vurup duruyom bey. - Senin Gazi Paşa’dan başka isteğin var mı ? Kadının birden yüzü sertleşti. - Tövbe de bey,töbe de ‘ Daha ne isteyebilirim ki.. O bizim vatanımızı gurtardı. Bizi düşmanın elinden gurtardı. Şehitlerimizin mezarlarını onlara çiğnetmedi daha ne isteyebilirim ki ondan ? Onun sayesinde şimdi istediğimiz gibi yaşıyoz. Şunun bunun gâvur dölünün köpeği olmaktan onun sayesinde kurtulmadık mı? Buralara bir defa yüzünü görmek, ona sağol paşam demek için düştüm. Onu görmeden ölürsem gözlerim açık gidecek.. Sen Efendi bir adama benziyon, bana bir yardım ediver de Gazi Paşayı bulacağım yeri deyiver. Atatürk’ün gözleri dolu dolu olmuştu, Çok duygulandığı her halinden belliydi. Bana dönerek ; -Görüyorsun ya Gökçen , işte bu bizim insanımızdır…Benim köylüm, benim vefalı Türk anamdır bu.. Attan indim. Yaşlı kadının elini tuttum anacığım dedim, sen gökte aradığını yerde buldun, rüyalarını süsleyen, seni buralara kadar koşturan Gazi Paşa yani Atatürk karşında duruyor. Köylü kadın bu sözleri duyunca şaşkına döndü. Elindeki değneği yere fırlatıp Atatürk’ün ellerine sarıldı.Görülecek bir manzaraydı bu. İkiside ağlıyordu. İki Türk insanı biri kurtarıcı, biri kurtarılan, ana oğul gibi sarmaş dolaş ağlıyorlardı.Yaşlı kadın belki on defa öptü Ata’nın ellerini. Ata da onu ellerini öptü. Sonra heybesinden küçük bir paket çıkarttı.Daha doğrusu beze sarılmış bir köy peyniri. Bunu Atatürk’e uzattı. - Tek ineğimin sütünden kendi ellerimle yaptım Gazi Paşa,bunu sana hediye getirdim.Seversen gene yapıp getiririm. Paşa hemen orda bezi açıp peyniri yedi. Çok beğendiğini söyledi. Sonra birlikte köşke kadar gittik.Oradakilere şu emri verdi. -Bu anamızı alın burada iki gün konuk edin. Sonra köyüne götürün. Giderken de kendisine üç inek verin benim armağanım olsun. Bu yazıyı okurken duygulanan veya ağlayanlar varsa, hala umut var demektir….